Geçtiğimiz ay, bir tanıdığım aracılığıyla, üniversite son sınıf öğrencisi genç bir arkadaş benimle temasa geçti. Ben ofiste değilken aramış, not bırakmış, onu geri aradım.
Sesi heyecanlı, cümleler hızlıca, bazen de kontrolsüzce çıkıveriyor ağzından. Grup olarak üzerinde çalıştıkları projeyi anlattı bir çırpıda; son olarak da yalvarırcasına: “Ne olur yardım edin, pekçok şirketin İK yöneticisiyle görüştük, kimse bizimle konuşmak istemedi, başından savdı.” dedi.
Şaşırdım. “Nasıl yani? demişim farkında olmadan. “Ben seve seve yardımcı olurum size” dedim. “Neydi tam olarak istediğiniz?”
15 dakikamı ayırarak onların performans yönetimi ile ilgili sorularını yanıtladım, projelerine yaptıkları hazırlık hakkında yönlendirdim.
Sadece 15 dakikaydı biz İK profesyonellerinden istedikleri bu genç arkadaşların…
Geçenlerde bir zirveye katıldım İK ile ilgili. Konuşmacılar “global” ve başarılı şirketlerin temsilcileriydi. Hepsi de uzun uzun konuştular, havalı sunumlar yaptılar ama “know-how” paylaşımı yapmadılar.
Konuştular ama paylaşmadılar… Hiç şaşırmadım nedense…
İnsanı diğer canlılardan ayıran en önemli özelliği “bilgileri paylaşması ve diğerlerine aktarabilmesi”. İşte bu yüzden insan ilkçağlardaki zavallı konumundan çıkıp dünyanın hakimi haline geldi. Her yeni gelen neslin ateşi tekrar keşfetmeye çalıştığını düşünsenize…
Bu blogu, paylaşmak ve paylaşarak birlikte gelişmek için yarattım. On yıldır enerji harcadığım, üzerinde düşündüğüm insan kaynakları, eğitim & gelişim ve yönetim konularında iletişime geçmek amacım.
Bizim tecrübelerimizden öğrenmek isteyen gençleri geri çevirmeyelim. Paylaşalım, paylaşarak gelişelim. Çünkü paylaşmak akılcılıktır; bize, şirketimize ve ülkemize değer katar, ileri götürür.
Haksız mıyım?
Son Yorumlar