Küçükken, “adam gibi” ders çalışmadığım, zayıf notlar aldığım, beklenen performansı gösteremediğim için çok dayak yiyen biri olarak; dayağın, kaba kuvvetin bir eğitim aracı olduğunu hiç bir zaman düşünmedim. Dayak, yapılması istenilen şeyi yaptırabilmek için kullanılan bir baskı yöntemidir sadece… Bir zorlama aracıdır…

İzlemenizi tavsiye edeceğim, dilimize “Sevimli Canavarlar” diye çevrilen bir animasyon film var… Canavarlar(!) küçük çocukların yatak odalarındaki dolapların içinden çıkıp, onları korkutuyor. Çocukların korkuyla attıkları çığlıklar da canavarların dünyasına enerji sağlıyor… Bir gün, canavarlardan biri yine korkutmak üzere bir dolaptan giriverir küçük bir çocuğun yatak odasına… Ama o da ne, küçük çocuk korkmak yerine kahkahalar atmaya başlar… Sevimli canavardan hoşlanmıştır… İşte o an canavar da fark eder ki, çocuğun attığı kahkaha ile oluşan enerji, korkuyla atılan çığlıktan on kat daha etkilidir…

Askerlik görevimi yapmış olduğum Mayın Filo Komurtanlığı’nda bir astsubay vardı. Bu astsubay, iki şeyi elinden eksik etmezdi: Kitap ve metal bir cetvel (bu bazen bir odun parçası olurdu). Çok okurdu… Okuduğunu, alt ya da üst fark etmez, etrafındaki kişilere anlatır, tartışma için ortam yaratmaya çalışırdı. Elindeki cetvele gelince… Cetvelle, boşta kalan diğer elinin avuç içine şap şap vurarak şöyle derdi: “Eğitim aracını iyi seçeceksin”. Alın size harbi “rütbe gücü”!

Ancak, bir gün o “eli sopalı” astsubaya ne oldu dersiniz? Kendisinden gayet iri kıyım bir erin kaba kuvvetine maruz kaldı. Er, tepkisinin hapse girmesine neden olacağını bile bile gerçekleştirmişti eylemini. Akabinde er mahkemeye verildi. Fakat er de astsubaydan şikayetçi oldu. Sonuç olarak er, emre itaatsizlik ve üste saldırıdan, üst ise asta kaba kuvvet kullanmaktan ceza aldı.

Şüphe götürmez bir gerçek vardır ki; o da, ne olursa olsun, hangi koşulda olursa olsun, eğer kaba kuvvet uygulanan kişi, uygulayana karşı koyacak yeterliliği görürse kendinde bir an bile tereddüt etmeyecektir.

Şimdi birinci ve ikinci örnek üzerinden iş yerlerimize bir göz atalım…

Eğer yönetici koltuğunda oturan kişi, kaba kuvvete maruz kalmış, zorlama ve ceza ile yetiştirilmiş biri ise; sonuç ikinci örnekteki gibi olacaktır. Altında çalışan kişilere iş verirken, o kişilerin yaptıkları işleri değerlendirirken işe/işin yapılmasına değil; kişiye odaklanacaktır. Üzüm yemenin değil, bağcıyı dövmenin yollarını arayacaktır.

Sonuç… Samimiyetsiz, işlerin yapılması gerektiği için yapıldığı, çıkar ilişkisine bağlı bir çalışma ortamı… Her an tökezlemeye, çökmeye, yok olmaya mahkum kurumlar…

Tamamen, geri kalmışlığın, sığ görüşün bir yansıması olan bu yöntem işe yarar… Kriz dönemlerinde… İş imkanının az, fakat işsiz sayısının çok fazla olduğu ülkelerde… Emperyal ülkelerin sarıp sarmaladığı, insanların çöpten ekmek topladığı ülkelerde… İktidarın, vatanı parsel parsel sattığı ülkelerde… Yazarların, gazetecilerin, profesörlerin, askerlerin, öğrencilerin tutsak tutulduğu, faili meçhul(!) cinayetlerin işlendiği ülkelerde…

Şöyle bir iş yeri ortamı düşünün… Sıcak, samimi, dürüst ilişkilerin kurulduğu… Alttakinin de üsttekinin de o iş yerinde aynı amaç için bulunduğunun kabul edildiği… Yöneticilerin de, iş görenlerin de sadece birer çalışan olduğunun farkına varıldığı… Aradaki farkın, sadece, bu kişilerin iş tanımlarından kaynaklandığı gerçeğinin görüldüğü… Bütün bu ilişkilerin, suistimal edilmeden, saygı çerçevesinde yürütüldüğü…

Sizce hangisi zirveye koşar; rütbe gücü ile yönetilen bir şirket mi, yoksa bu örnekteki şirtket mi?

Gözardı edilmemesi gereken nokta, işyerlerinde kaba kuvvet kullanarak, bağırarak iş yaptırmaya çalışan yöneticilerin, gerçek birer yönetici olmadığıdır. Güç kullanmak insanlarla iletişime geçemeyen, bilgi eksiği olan, “birey” olmayı becerememiş kişilere özgü bir durumdur. Geçici koşullar içinde geçerli olan rütbe gücü, sadece “mevcut” işlerin yapılmasına olanak sağlar; sadece günün kurtarılmasına yarar.

Diğer yandan, saygının hakim olduğu, mantık çerçevesinde şekillendirilmiş, sağlıklı iletişimin kurulduğu iş yerleri “zirveye mahkum” işletmelerdir.

10.02.2012
Barış Coşkun

1980 ihtilali yapıldığı zaman henüz dört yaşındaydım. İlkokula başladığımda 7. Cumhurbaşanı İhtilalci Kenan Evren hâlâ devletin başındaydı. Hergün, “7. reis-i cumhur kimdir?” sorusu sorularak, adının tekrarlatılması bir yana; konuşmalarımız, okul bahçesindeki koşuşturmalarımız, kız arkadaşlarımızla olan samimiyete dair müdahaleler/baskılar çok da dikkatimi çekmemişti. Çekmişti belki de, yaptığımız yaramazlıklara bağlayıp, içten içe hakediyoruz diye düşünüyordum.

Beyinlerimizin zehirlendiğinin farkına ancak ortaokulun sonlarına doğru varabildim. Sanırım yeni yeni tanışmaya başladığım sol görüşlü yazarlar, komünizm üzerine okumaya başladığım makaleler, köşe yazıları ve bir de, “gizli gizli(!)” toplanarak yaptığımız fikir tartışmaları yardımcı oldu göremediklerimi görmeme.

Sorun şu ki; bilinmeyeni bilinir kılmak her zaman iyi bir şey değil…

Lise yıllarım asilik yıllarımdı. “Güzel günler göreceğiz” şiarıyla başladığım her günüm sorgulama ve başkaldırı ile geçiyordu. Spor salonu yapılacağı vaadiyle yıllarca toplanan spor parasından, ücretiz olmasını savunduğum eğitim sistemi içinde zorla toplanan katkı payına, İzafiyet teorisinden, Freud’un görüşlerine, büyük şair Nazım’dan Marx’a kadar herşeyi sorguluyor, irdeliyor; bu konularda hakim görüşlere sahip olduğunu düşündüğüm öğretmenlerime, cevaplarını merak ettiğim, sorularımı yönlendiriyordum. Şimdi haklarını yemek olmaz; köy enstitülerinden gelme bir-iki eğitimci ellerinden geldiğince cevaplamaya çalışıyor, kendi görüşlerini aktarıyor, yeni araştırmalara sevk etmek için araştırma niteliğinde yeni sorular soruyordu. Peki geri kalan kısım? Geri kalan büyük çoğunluk? Şöyle bir örnekle cevap verebilirim… Bir gün felsefe dersinde, sorguladığım ve öğretmenime yönlendirdiğim bir konu söz konusu olmuştu. Kendisinin, tıkanıp cevap veremediği bir konu. Tepki cümlesi kısa ve net oldu: “Senin aklın ermez!”.

O ve onun gibi eğitimciler tarafından yetiştirilen bir kuşak söz konusu… O meşhur dönem ve devamındaki eğitim sisteminin kulaklarda yer eden yegane cümlesi “bunları iyi ezberleyin, sınavda soracağım”dır sanırım. Öğrenmeki, düşünmek, sorgulamak yok. Çünkü, senin aklın ermez!

Çalacak pikaba sahip değilseniz eğer, dünyanın en güzel, en değerli plağına sahip olmanız bir şey ifade etmez.

Bütün eğitim yaşamımız boyunca bilgi ile doldurulduk… Doldurulmaya da devam ediyoruz… Nerde ve nasıl kullanacağımızı bilmediğimiz, sadece ezberle mantığı ile empoze edilen, bilgiler…

Bakın şimdi…

Malazgirt!

N’oldu? Bin yetmiş bir mi geçti aklınızdan? Doğru bir tarih… Peki, şimdi n’olacak?

Tarihin önemini her zaman savunmuşumdur. Geçmişini bilmeyen bir medeniyetin geleceği yoktur; o medeniyet yok olmaya mahkumdur. Ancak birincisi, artık nerdeyse herkesin anlık bilgisayar erişimi varken, elimizdeki telefonlardan anında internet bağlantısı sağlayabiliyorken… Google’a “Malazgirt” yazdığımız anda arama penceresinde “1071” yazıyorken neden beynimizi böylesine gereksiz bir bilgiyle meşgul ediyoruz. “Aman ne olacak ki canım, altı üstü bir-iki kelime, bir-iki rakam” demeyin. Denilemeyecek kadar önemli çünkü.

Beynimizi isimlerle, telefon numaraları ile, tarihlerle, bilmem ne aletinin özellikleri ile vs vs. doldurup duruyoruz… Evet, beynimiz çok geniş bir kapasiteye sahip olabilir. Şöyle bir örnekle açıklamaya çalışayım. Evinizdeki, onlarca yıldır düzenli olarak aldığınız, eşyaları iplerle birbirine bağlıyorsunuz. Her bir eşya diğerlerine bağlı; birbirleri arasında uzanan ipler var… Gün gelecek evinizde o kadar çok eşya birikecek ki, dışardan yeni bir eşya getirdiğinizde artık onu diğerlerine bağlamakta zorlanacaksınız; belki de sıkılıp bağlamayı bırakacaksınız. İşte beynimiz de aynen böyle. Bilgi haznemize kaydetmiş olduğumuz her yeni “girdi”, sinirler aracılığı ile, daha öncekilerle bağlanır. Aynı kategoride olanlar birleşip gruplar oluşturur. Gruplar büyüdükçe tek tük kalan “yalnızlar” körelmeye yüz tutar; gün gelir yok olur.

Toparlayayım…

Kim bilir kaç çocuğun elinden çekilip alınmıştır, çalmaya çalıştığı flüt; “yeter bu kadar gürültü yaptığın” denilerek… Kimbilir kaç çocuk azar işitmiştir, saatlerce uğraşıp yaptığı resim için; “bunlarla uğraşacağına derslerine çalış” diye… Kim bilir kaç çocuğun oyuncakları atılmıştır; “koca adam oldun, artık büyü” diye… Kim bilir kaç çocuk, kaç kez dayak yemiştir aldığı zayıf notlar yüzünden…

Belki de Mozart olacaktı içimizden biri… Belki de yeni bir Leonardo da Vinci çıkacaktı… Yok, hemen küçümsemeyin kendinizi… Sunay Akın’dan bir alıntı yapacağım: “Bizde oyuncaklar, oyuncaklarla oynamak küçümsenmiştir hep. Dilimize bile yerleşmiştir… Büyü artık… Çocuk musun sen… Çocuk işi… Oysaki, bugünün Ay’a roket gönderen bilim insanları, dün o roketin maketleri ile oynayan çocuklardan başkası değildir.”

Bilgi çağında yaşıyoruz. Bilginin çok değerli olduğu bir dönemdeyiz… Fakat o bilgiyi işleyebilme kabiliyetinin, o bilginin kendisinden çok ama çok daha değerli olduğunu görüp; adımlarımızı buna uygun atmak zorundayız.

08.02.2012
Barış Coşkun

Bu konu şüphesiz zor. İnsan ile ilgili her konu böyle; hiçbir standarda oturtamıyorsunuz.
Güzel yorumlarınız için teşekkür ederim, sonraki yazıma da yorumlarınızı beklerim.

İyi çalışmalar,
Tuğsel

Tebrik ederim, harika yazmışsın görüşlerini. Bir blog yazarı olmanı tavsiye ederim öncelikle.

Yazdıklarına satır satır cevap vermeyeceğim çünkü yazımda da belirttiğim gibi, devamını kısa bir süre sonra blogumda yazmayı planlıyorum. Sanıyorum ikinci yazımdan sonra savlarımı daha net ifade etmiş olacağım.

Sonraki yazımın temel destek noktası şu olacak: “Bazı şeyleri iyi ayırmamız lazım: Tatmin – Motivasyon”.

Yorumlarını ikinci yazımda da beklerim.

Sevgiler,
Tuğsel

Eğer bu raporu zamanında tamamlarsan sana bir sinema bileti vereceğim! – Söz konusu sinema bileti, gitmeyi çok istediğim, ancak kapalı gişe olmasından dolayı bilet bulamadığım bir film ise, söz konusu raporu zamanında tamamlamam için bir motivasyon aracıdır. Muhtemelen, sadece o raporun hazırlanmasına özel bir mativasyon sağlayacaktır.

Arkadaşlar, satış hedeflerine ulaşırsak hafta sonu sizi içmeye götüreceğim! – Çalıştığım ekip “kafa dengi” ise, onlarla iş alanı dışında biraraya gelip, sohbet etmeyi, sosyalleşmeyi seviyorsam; zaten, zaman zaman çıkıp birlikte içiyorsak… “Çaylar şirketten” misali bir motivasyon kaynağı olabilir.

Bonuslarınız bu sunumun iyi geçmesine bağlı, haydi göreyim sizi! – Tehditvari bir cümle. Ters tepecek; motivasyon düşüklüğüne yol açacaktır.

Çok çalıştınız, çok yoruldunuz, eğer böyle giderseniz hepinize yıl sonunda %5 daha fazla maaş zammı yapacağım! – Çalışana hakkı teslim ediliyor. İşi bitirmek için çok çalıştıklarının ve çok yorulduklarının görüldüğü dile getiriliyor. Ayrıca, hakettikleri maaş zammına ek olarak %5 “daha fazla” bir artış olacağı dile getiriliyor. Kesinlikle bir motivasyon cümlesidir.

Kim daha hızlı çalışırsa ayın personeli o seçilir! – Hiç bir anlamı ve değeri yok…

Peki motivasyon nedir? En yalın hali ile motivasyon, bireyin hareketlerinin arkasında bulunan güçtür.

Son dönemde dikkatimi çeken bir çaba söz konusu. “İşveren” tarafı çalışanlara ne ile motive olup, ne ile motive olamayacağını öğretmeye, aşılamaya, empoze etmeye çalışıyor. Doğal olarak da, bunun kapitalist düzen içinde yeni bir metod mu olduğu sorusu geliyor insanın aklına.

Yazınızın tamamına karşı çıkıyorum gibi de algılanmasın tabi. Motivasyonun iç ve dış olarak ikiye ayrıldığını düşünüyor ve savunuyorum. İşte, son dönemdeki motivasyonun “başkalaştırılma” çabası da burda ortaya çıkıyor. Çünkü, bir işin, o işi yapacak kişi tarafından isteyerek yapılması iki türlü olur. O işe olan ilgisi, merakı, sevgisi nedeniyle kendini tam olarak vererek çalışması iç; o işi başkası tarafından istenilen şekilde yapılması karşılığında taahhüt edilen “şey” ise dış motivasyonu oluşturur.

Örneğin mesleğine aşık, bu işi yapmaktan zevk alan, sürekli yeni keşifler peşinde koşmaktan büyük keyif alan bir fotoğrafçı… Kah yol-iz olmayan dağlara atacaktır kendini, kah kanlı bir savaşın ortasına… Tereddüt etmeyecektir, uçurumun kenarında inadına yaşayan rengarenk bir çiçeğin fotoğrafını çekerken; ayağım tökezlerde yüzlerce metre aşağıdaki kayaların üzerine çakılırım diye. Ya da, gözleri önünde yaşanan vahşeti dünyaya duyurma çabalarını, yanından geçip giden mermiler engelleyemeyecektir.

Diğer yandan, masa başında, kömür ocaklarında, tarlada ırgatlıkta… Bir başkasının yanında çalışan insanlar, beklentileri doğrultusunda, maddi ya da manevi ihtiyaçları karşılandığı sürece o işi yapma arzusunda olurlar.

Tartışmanın, ayrımların ortaya çıktığı ince noktalardan birine geldik yine… İşkolik (alkoliklik gibi tedavi edilmesi gereken bir hastalık olduğuna inanıyorum) olmayan herkesin kabul etmesi gereken bir gerçek vardır ki; o da, ne iş yerlerimiz mabettir, ne de bizler rahibiz…

Şu yadsınamaz bir gerçektir ki, kişinin kendi içsel motivasyonu ile bir işi gerçekleştirmesi dış motivasyondan hem daha etkili hem de daha uzun süreli olacaktır. Vaad edilen dış motivasyon kaynağı onu elde edinceye kadar yüksek, elde ettikten sonra da kısa bir süre yatay ve akabinde de düşey seyir izleyecektir.

Lise çağlarımda bir arkadaşımın babası iş görüşmesine gitmişti. Görüşmenin sonlarına doğru işverenle aralarında şöyle bir konuşma geçiyor:

- Evet, bizim istediğimiz özelliklere sahipsin; ancak bizim ihtiyacımız olan kişi mümkün olduğunca dışsal sorunlarından arınmış, kendisinin ve ailesinin geleceği hakkında bir tereddüte düşmeden bizim için çalışmalı. Aklın ailende kalmadan çalışman için ne kadar maaşa ihtiyacın olduğunu düşünüyorsun?

Kısa bir süre düşündükten sonra…

- Yüz bin lira.

- Biz sana iki yüz bin lira veriyoruz ve bizim için çalışmanı istiyoruz. Tabiki, insanlık hali, bunun hastalığı var, vs var; böyle bir şey olursa her zaman yanındayız. Bu para, sadece, kendini güvende hissetmen için…

Böyle bir örnekten sonra düşüncelerinizi okuyabiliyorum. “Adam maddiyata bağlamış işi!” Değil. Hepimiz bir işe ihtiyaç duyarız. Çünkü dışardaki gerçek yaşamlarımızı idame edebilmek için bir “satın alma aracına” ihtiyacımız var. Bu devirdeki satın alma aracı olan “para”yı elde edebilmek için de işe ihtiyacımız var. Fakat konuşmadaki bir noktaya dikkatinizi çekmek isterim. İş veren, “burası bir aile ve biz senin yanındayız” mesajını veriyor. İhtiyacı olan maddi talebe cevap verirken, bu günlerde çoğu iş verenin önemsemediği, manevi sahiplenme, yanında olma, koruma, kollama ihtiyacına da cevap veriyor.

Üzerinde düzinelerce kitap yazılmış olan bir konuda iki sayfa yazıp çözdüm demek olmaz tabi… Hele hele uzmanlık alanım bile değilken! Ancak, ben daha değerli bir bilgiye sahip olduğumu düşünüyorum… Birincisi, ben de motivasyona ihtiyacı olan bir kişiyim ve beni nelerin motive edeceğini ya da nelerin motivasyonumu olumsuz etkilediğini gayet iyi biliyorum. İkincisi ise, gözlem yapmayı severim.

Benim maaşım yetersiz, kabuslarla geçen gecenin sabahında, bu akşam sofraya yemek koyabilecek miyim acaba diye gözlerini yeni güne açan birine istediğiniz ünvanı verin; nafile… Sen bundan sonra genel müdürsün desen ne olacak; adam yemeye ekmek bulamıyor! Diğer yandan, ben yetki istiyorum diyen birine ihtiyacından fazla zam yapmanın anlamsızlığı da ortada. Anadolu’da bir tabir vardır; atın önüne et, itin önüne ot atmak diye… Sen ihtiyaç, beklenti analizi yapmaz ve kafana göre değerlendirme yaparsan; ne motivasyon kalır ne de motive olmuş çalışanlara ihtiyacı olacak iş yeri…

Vermiş olduğunuz örnek ifadelerin sonuncusuna tekrar dönmek istiyorum. “Kim daha hızlı çalışırsa ayın personeli o seçilir!” Bunun yerine şöyle söylenseydi “performans kriteleri şunlardır, ayın elemanı bunları yerine getirenler arasından seçilir, on defa ayın elemanı seçilen kişi de şefliğe terfi eder, maaşı da paralel olarak artar”. Bence çok daha etkili bir cümle… Ve performansa, motivasyona etkisi olumlu olacaktır.

Ne dediğinizi duyuyorum… “Bu motivasyon değil ki; işin yapılması için verilen bir rüşvet”. Nerden baktığınızla ilgili bir konu bu. Benim ne ile motive olacağıma, ne olursa o işi yapma isteği duyacağıma kimse karar veremez. Bunu ben bilirim… Bu, sofraya koyacak yemeğim yokken bir lokma ekmek olur… Cebimde param varken emir komuta zincirinde bana güç kazandıracak terfi olur…

Maddi ya da manevi ne olursa olsun, her şeyin bir etki gücü ve etki süresi vardır. İlk çıkan cep telefonlarını düşünün; hatta çağrı cihazlarını… Sadece “beni ara” demeye yarayan cihazlar yerlerini fotoğraf/video çekebilen, koordinatlarını girdiğiniz yere sizi ulaştıran, aradığınız kişinin gözlerinin içine bakarak konuştuğunuz uçuk aletlere bıraktı yerini… Gelişmenin -buna paralel olarak da beklentilerin- sürekli arttığı bir dünyada, hiç kimsenin daimi motivasyona sahip olması beklenemez.

Motivasyon bir işi yapma isteği olarak tanımlanırsa şayet… Çalışan için önemli olan şey isteğin kendisi değil, o isteği oluşturacak aracın kendisidir. Bunun genel bir tarifi falan da yoktur. On beş bin lira kazanan milletvekili de geçinemiyorum diyor, beş yüz lira ile dört kişilik ailesini geçindirmeye çalışan millette!

Dolayısı ile de, savunuyorum ki; havuç motivasyon sağlar!

Siz beş yüz lira ile ayakta kalmaya çalışan kişiye iki bin beş yüz lira verin… Bunu da falanca işin tarif edilen şekilde yapılmasına bağlayın… O kişi o işi tarif edilen şekilde yapmak isteyecektir. Çünkü, sonucunda elde edeceği yarar onun “asıl isteği”dir.

Şöyle bir şey yoktur… “Ben bu işi yapmak istemiyorum, ama istemediğim halde yapıyorum.” Hiç kimse istemediği bir şeyi yapmaz… Fakat şu da yoktur… “Bi koşu şu firmaya gideyim de masaların tozunu alayım, çöpleri boşaltayım” Neden!? Psikolojik bir bozukluğun mu var!… Teşvik edici bir neden gerekir…

Son söz olarak şöyle bir saptama yapmak istiyorum… Kişi kendisi ile ilgili olan, yapmaktan haz duyduğu, kişişel beklenti ve inaçları ile örtüşen şeyleri kendi isteği ile (içsel motivasyon) yapar. Kişi başkasına ait olan, ama yaptığı takdirde kendi çıkar ve beklentilerine ulaşabilecek “aracıları” elde etmesine neden olacak şeyleri yine kendi isteği ile, ancak karşılığında elde edeceği fayda ölçütünde yapar (dışsal motivasyon.)

Bir insan yemeden içmeden ne kadar hayatta kalabilir? Diyebilir mi ki; “bu konuda çok istekliyim, benim içsel enerjim ayakta kalmama yeterlidir”? Ya da, Güneş olmadan Dünya’daki mevcut yaşam ne kadar dayanabilir?

Neler motive eder sorusunun bendeki cevabı ise… Ne istediğimi, ne ile mutlu olacağımı, beni nelerin motive edeceğini ben bilirim; ben karar veririm. Elde edip edememe ayrı bir konu…

07.02.2012
Barış Coşkun

Kalemine sağlık arkadaşım. Bu yazında diğerleri gibi süper olmuş.

Sevgiler,

Yorumlarınıza çok teşekkür ederim. Hiç şüphesiz, bundan sonraki yazıları yazmak çok daha zorlu olacak benim için. Motivasyon günümüzde “guru”ların dahi net çözüm/uygulama önerisi getirmekte zorlandığı bir konu. Sizlerin de yorumlarınızla desteğinizi rica ederim.

Sevgiler,
Tuğsel

Tam da söylediğiniz gibi, motivasyon dallı budaklı bir konu. Üzerinde hepbirlikte düşünmemiz, kafa yormamız gerekiyor. Lütfen siz de yorumlarınızla destek olun.

Sevgiler,
Tuğsel

Nefis bir siteniz varmış meğer. Bu ve önceki yazılarınızı yavaş yavaş okumaya başladım. Ellerinize sağlık. Merkala izliyor olacağım.

görüşünüze katılıyorum. Motivasyon konusunda herzaman dıştan , zorlama motivasyon arttırma faaliyetlerinin çok işe yaramadığını motivasyonun içten gelmesi gerektiğini savunanlardanım. Self motivated insanları seçmeye gayret etmek İK cının kritik işlerinden olmalı. Hemen her şirkette uygulanan ayın elemanı vb. ödüllendirme yaklaşımları evet bir süre performansı arttırıyor ancak bir süre sonra da benimseniyor ve etkisini yitiriyor. İK cılardan hep yeni , yaratıcı çözümler bekleniyor ancak yapılanlar da sürekli eleştiriliyor. Tüm bunların yayında herkesin motivasyon ihtiyaçları farklı farklı, .Uzun sözün kısası bu konu gerçekten çok boyutlu ve derin bir konu. Devamı niteliğindeki yazılarınızı merakla bekliyorum.

Saygılarımla
Yasemin

“Kumdan kale” metaforu o kadar güzel anlatmış ki, dış kaynaklı olduğu sürece motivasyonun çok da yaşayamayacağını ellerinize sağlık:-)

İnsan Kaynaklarının konumu bu noktada dediğiniz gibi çok değerli ve kritik. Kopyala yapıştır motivasyon çözümlerini, gerçekten insana dokunacak yaklaşımlarla değiştirebildiğinde ezberlenmiş paradigmalar da değişecektir.

“Neler motive eder?” ile birlikte, “Uygulanması nasıl sağlanır?” sorusunun da yanıtını merak ediyorum.

Sevgilerimle,

Mine

Babamız hala yanımızda şükür ama, ben küçükken yanımızda çalışan ustabaşımın; babama bakan gözlerinde görüyorum liderliğin anlamını…değer vermenin sabretmenin sonucunda yaşanmışlıkların tamamını.. umarım hızımız bizi ezip geçmez de; bir gün bizlere bakan gözlerde aynı ışığı görebilirim. aksi halde; hiçbir başarımı başarıdan sayamayacağımı hissediyorum.hatırlattığınız için teşekkürler.

Entellektüel sermayemiz ne kadar güçlüyse, o kadar farklılaşma yolunda mesafe katedilebilir.Şirketleri uzun soluklu ve sürdürülebilir büyümeye de bu taşıyacaktır.

Yazınız için teşekkürler.

İsterimki kurumum bu ilişki dengesini yakalasa.

Sevgilerle
Selen…

İş yaşantısındaki eğitimin “Pedagoji”den farklılığını vurguladığınız için ayrıca teşekkür etmek isterim.
Saygılar,